su Türkçe
sub / suv
Öz Türkçe bir sözcük olup kökeni Ana Türkçeye kadar uzanır. Tarihî Türk yazı dillerinde 'sub' ve 'suv' biçimlerinde tanıklanmıştır.
Gelişim Hattı
- Ana Türkçe: *sub (su, sıvı)
- Eski Türkçe: sub (su)
- Orta Türkçe: suv (su)
- Osmanlı Türkçesi: su (su)
- Türkiye Türkçesi: su (su)
Anlam Evrimi
- Su, akarsu, sıvı
- İçme suyu ve genel anlamda su
Türkçedeki İlk İzler
- Orhun Yazıtları'nda (8. yüzyıl) 'sub' biçiminde 'yer sub' (vatan, yurt) terkibinde geçer.
- Divânu Lugâti't-Türk'te (11. yüzyıl) 'suw' biçiminde kaydedilmiştir.
Kökdaş Kelimeler
- su + -la- fiilden isim yapma ekiyle türetilmiştir.
- su + -sa- istek/ihtiyaç bildiren ekle türetilmiştir.
- su + -lu ekiyle 'içinde su bulunan' anlamında türetilmiştir.