kılıç Türkçe
kılıç
Kelime, Ana Türkçe *kïlïč biçimine uzanır; 'kesmek, yarmak' veya 'yapmak, eylemek' anlamına gelen bir fiil kökünden -Iç fiilden isim yapım ekiyle türetilmiştir.
Gelişim Hattı
- Ana Türkçe: *kïlïč (kılıç)
- Eski Türkçe: kılıç (kılıç)
- Orta Türkçe: kılıç (kılıç)
- Türkiye Türkçesi: kılıç (kılıç)
Yapısal Parçalanış
- kıl- Fiil kökü
- yapmak, eylemek (veya kesmek)
- -ıç Fiilden isim yapım eki
- eylemi gerçekleştiren alet veya eylem sonucu ortaya çıkan nesne
kıl- (kesmek/yapmak) + -ıç (alet eki) → kılıç (kesme aleti)
Anlam Evrimi
- Kesici alet, kılıç
Türkçedeki İlk İzler
- Eski Türkçe dönemine ait Orhun Yazıtları'nda (8. yüzyıl) 'kılıç' biçiminde geçer.
- Kâşgarlı Mahmud'un Dîvânu Lugâti't-Türk (11. yüzyıl) eserinde de aynı anlam ve biçimle belgelenmiştir.
Kökdaş Kelimeler
- Gagasının kılıca benzemesi dolayısıyla kılıç sözcüğüyle adlandırılan balık türü.