Gelişim Hattı

1. Eski Türkçe: köt- / köti (aşağı, değersiz, alçak)
2. Orta Türkçe: kötüg / köti (fena, kötü)
3. Osmanlı Türkçesi: كوتولك (kötülük) (fenalık, kötülük hali)
4. Türkiye Türkçesi: kötülük (kötü olma durumu, fena davranış)

Yapısal Parçalanış

kötü Kök sıfat/isim

Fena, zararlı, niteliksiz

-lük İsimden isim yapım eki

Durum, nitelik veya soyutluk bildiren ek

kötü (fena) + -lük (durum/soyutluk eki) → kötülük (fena olma durumu, zarar verici eylem)

Anlam Evrimi

1. Aşağılık, değersiz, niteliksiz olma hali
2. Ahlaki veya pratik açıdan fena, zararlı davranış ve niyet

Türkçedeki İlk İzler

• Kelimenin kökü olan "köti/kötü", Orta Türkçe döneminde Dîvânu Lugâti't-Türk ve dönemin diğer metinlerinde "aşağı, değersiz, fena" anlamlarında kayıtlıdır.
• Türemiş biçim olan "kötülük", Eski Anadolu Türkçesi ve Osmanlı Türkçesi metinlerinde en geç 14. yüzyıldan itibaren düzenli olarak belgelenmiştir.

Kökdaş Kelimeler

kötü

Aynı kökten gelen yalın sıfat biçimi.

kötümser

Kötü kökünden Fransızca "-iste/-isme" modellerine öykünerek türetilmiş çağdaş sözcük.

kötülemek

Kötü kökünden türetilen ve birinin fenalığını söyleme veya niteliğini düşürme eylemini bildiren fiil.