damar Türkçe
tamur
Eski Türkçede 'kan damarı' ve 'bitki kökü' anlamlarına gelen 'tamur' sözcüğünden evrilmiştir. Türkçenin en eski dönemlerinden beri varlığını koruyan temel bir sözcüktür.
Gelişim Hattı
- Ana Türkçe: *tamur (damar, kök)
- Eski Türkçe: tamur (damar, kök)
- Orta Türkçe: tamur / tamır (damar)
- Osmanlı Türkçesi: damar (kan damarı, maden damarı, huy)
- Türkiye Türkçesi: damar (kan damarı)
Anlam Evrimi
- Bitki kökü ve kan damarı
- Soy, mizaç, huy
- Kan damarı, maden çizgisi, mizaç
Türkçedeki İlk İzler
- Eski Türkçe metinlerde ve 8. yüzyıl Orhun Yazıtları dönemine ait kaynaklarda 'tamur' biçiminde geçer.
- Kaşgarlı Mahmud'un Dîvânu Lugâti't-Türk (11. yüzyıl) adlı eserinde hem 'kan damarı' hem de 'ağaç kökü' anlamlarıyla kaydedilmiştir.