bebek Türkçe
bebek
Kelime Öz Türkçe kökenli olup, çocuk dili veya taklit sözcüklerden (bebe/baba) türemiş çocuk yapılı bir kelimedir.
Yeni doğmuş, henüz yürüme ve konuşma çağına gelmemiş çok küçük çocuk.
Gelişim Hattı
- Proto-Türkçe: *bebe (çocuk/küçük)
- Eski Türkçe: bebek (göz bebeği, çocuk)
- Osmanlı Türkçeste: bebek (küçük çocuk, oyuncak bebek)
- Türkiye Türkçesi: bebek (küçük çocuk)
Yapısal Parçalanış
- bebe Kök sözcük
- Çocuk dilinde çocuk veya küçük şey
- -k Küçültme eki
- Sevgililik veya küçüklük bildiren ek
bebe (çocuk dili) + -k (küçültme eki) → bebek
Anlam Evrimi
- Küçük çocuk, yavru
- Göz bebeği (gözün içindeki küçük yansıma/çocuk imgesi)
- Çocuk oyuncağı (kukla/bebek)
Türkçedeki İlk İzler
- Eski Türkçe metinlerde ve Kaşgarlı Mahmud'un Dîvânu Lugâti't-Türk (1074) eserinde 'köz bebeği' (göz bebeği) ve 'bebek' biçiminde kayıtlıdır.
Kökdaş Kelimeler
- bebe
- Aynı taklit kökten gelen çocuk dilindeki biçimi.